ماه خون گواه امد جوش اشک و اه امد رایت سپاه امد کربلا مجسم شد
پای خون دل واکن ، دست موج پیدا کن رو به سوی دریا کن ، ساحلی فراهم شد
گریه کن!گلاب افشان!گل به خاک می افتد
یاد مهرگان امد ، قامت علی خم شد
قاسم و تپیدن ها لاله و دمیدن ها
مجتبی و چیدن ها ، گل دوباره خرم شد
تشنه اضطراب اورد ، اب می شود عباس گو فرات خیبر شو ! مرتضی مصمم شد
نوبت حسین امد ، کاورد به میدان رو
نه فلک به جوش امد ، منقلب دو عالم شد
چرخ در خروش امد ، خاک شعله پوش امد اسمان به جوش امد ، کشته اسم اعظم شد
وین صید دست و پا زده در خون حسین توست
این نخل تر کز اتش جان سوز تشنگی
دود از زمین رسانده به گردون حسین توست
این ماهی فتاده به دریای خون که هست
زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست
این غرقه ی محیط شهادت که روی دشت
از موج خون او شده گلگون حسین توست
این خشک لب فتاده ی دور از لب فرات
کز خون او زمین شده جیحون حسین توست
این شاه کم سپاه که با سیل اشک و اه
خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست
این قالب طپان که چنین مانده بر زمین
شاه شهید نا شده مدفون حسین توست
لب تشنه ام از سپیده ابم بدهید جامی ز زلال افتابم بدهید
من پرسش سوزان حسینم یاران ! با حنجره ی عشق جوابم بدهید !
باز هم پژواک گام کیست این ؟
بر علم ها موج نام کیست این ؟
عقل ها مست جنون کیستند ؟
عشق ها گریان خون کیستند ؟
بر علم ها پاره های دل چراست ؟
موج نام یا ( ابوفاضل ) چراست ؟
کوچه ها از دسته ها یکدست شد
باد از بوی علم ها مست شد
اندک اندک جام مستان می رسند
اندک اندک می پرستان می رسند
جانشان خم های پر خون امده
مویشان رگ های بیرون امده
بی خبر از بندها ، پیوند ها
دور اندازند گیسوبندها
بی خبر از عقل های خانگی
عشق می ورزند با دیوانگی
تکیه بر بوی شهادت ، بوی خون
موج گیسو ، موج رگ ، موج جنون . . .
ای که پیچید شبی در دل این کوچه صدایت !
یک جهان پنجره بیدار شد از بانگ رهایت
تا قیامت همه جا محشر کبرای تو بر پاست
ای شب تار عدم ، شام غریبان عزایت !
عطش و اتش و تنهایی و شمشیر و شهادت
خبری مختصر از خاطره ی کرب و بلایت
همرهانت صفی از اینه بودند و خوش ان روز
که درخشید خدا در همه ی اینه هایت
کاش بودیم و سر و دیده و دستی چو اباالفضل
می فشاندیم سبک تر ز کفی اب به پایت
از فراسوی عزل تا ابد ، ای حلق بریده !
می رود دایره در دایره پژواک صدایت
